اخیرا کانال مضحک *نقد اسلام * که غرق در بی سوادی و جهل خود هستند، مطلبی را از کانالهای وهابیون ناصبی کپی پست کرده اند مبنی بر اینکه علامه امینی رحمه الله، حکم به خباثت علامه مجلسی رحمه الله داده است!

پاسخ

اولا این افراد در کلام علامه امینی رحمه الله تصرف کرده اند و چنان وانمود کرده اند که ایشان هرکس که حدیث رد الشمس را تضعیف کرده را دارای روح خبیث اموی می داند درحالیکه ایشان این تعبیر را درباره چهار نفر یعنی(ابن تیمیه، ابن جوزی، ابن حزم و ابن کثیر) به کار برده اند و آن هم نه فقط به خاطر تضعیفشان نسبت به حدیث رد الشمس، بلکه به این خاطر که حقیقتا این چنین هستند و به سبب طرفداری شان از بنی امیه دارای چنین روح پلیدی می باشند

◀️برای اینکه این نادانان مراد علامه امینی را متوجه شوند یک مثال می زنیم:

فی المثل شخصی می گوید: ابلیس ملعون دارای ذریه و نسل است.

بدیهی است که لعن ابلیس به خاطر داشتن ذریه و نسل نیست، بلکه ابلیس حقیقتا به سبب کفران و تمرد در مقابل الله متعال مورد لعن واقع شده است

ثانیا: علامه مجلسی رحمه الله حدیث رد الشمس را تضعیف نکرده است، بلکه این حدیث را از معجزات نبی مکرم اسلام و امیرالمومنین صلوات الله علیهما و آلهما می داند و منکرین این معجزات را دارای عقائد باطله معرفی می کند ومیگویند:

و ايشان به این عقايد باطله كه بتقليد فلاسفه و شبهات شيطانيه قائل شده‌اند;

….و عنصريات را در افلاك محال داند و امثال اين عقايد باطله را قائل باشد چگونه اذعان ميتواند كرد به آنکه خدا فاعل مختار است و آنچه خواهد ميتواند كرد و عالم و آدم حادثند و بحشر جسمانى و آنكه بهشت در آسمانست و مشتمل است بر حور و قصور و ابنيه و مساكن و اشجار و انهار و آنكه آسمانها شق ميشوند و پيچيده ميشوند و كواكب بى‌نور ميشوند و فرو ميريزند بلكه همه فانى ميشوند و آنكه ملائكه اجسامند و بالها دارند و آسمانها مملوند از ايشان و بزمين مى‌آيند و بالا ميروند و آنكه حضرت رسول صلى اللّه عليه و آله بمعراج رفت و عيسى عليه السّلام و ادريس بآسمان رفتند و همچنين بسيارى از معجزات انبياء و اوصياء از شق قمر و احياى اموات‌ و ردشمس و طلوع آن از مغرب و خسوف و كسوف در غير وقت مقرر و جارى شدن نهرهاى عظيم از سنگهاى كوچك و فرو بردن عصاى موسى خروارهاى چوب و ريسمان را و امثال اينها پس معلوم شد كه اعتقاد باصول حكماء با اعتقاد باكثر ضروريات دين جمع نميشود پس يا منكر نبوت انبياء بايد بشوند و يا ايشان را العياذ باللّه از بابت ارباب حيل و معميات دانند

(حق الیقین ص746-747)
مشخص است که علامه مجلسی معجزه رد الشمس را در کنار سایر معجزات مسلم انبیاء و اوصیا علیهم السلام بیان می کنند که منکرین آن ها دارای عقائد فاسده همانند مشائیون میدانند! حال با این بیان چطور می شود که علامه مجلسی حدیث رد الشمس را ضعیف بدانند؟!

همچنین ایشان در کتاب بحار الانوار در چند صفحه به اشکالات مخالفین نسبت به این حدیث شریف می پردازند و به منکرین صحت آن پاسخ می دهند. برای مثال ایشان در یک جا می گویند;و اما اعتراض ابن فورك في كتاب الفصول من تعليق الاصول أنه لو كان ذلك صحيحا لرآه جميع الناس في جميع الاقطار فالانفصال منه بما أجيب عنه من اعترض على انشقاق القمر للنبي صلى الله عليه وآله(بحار الانوار ج41 ص175)

ترجمه: اما اعتراض ابن فورک ( به حدیث رد الشمس) در کتاب الفصول من تعلیق الاصول که گفته اگر این حدیث صحیح بود همه مردم در نواحی مختلفه آن را می دیدند، پس خلاصی از آن ( اعتراض) به وسیله جوابهایی که در پاسخ به اعتراضات کسانیکه بر شق القمر گرفته اند، داده شده است، اتفاق می افتد;ثالثا: تعلیق علامه مجلسی رحمه الله در مراة العقول بر سند یکی از احادیثی که مشتمل بر واقعه رد الشمس است، صرفا تضعیف سند آن حدیث است. و بر هر طلبه علمی مشخص است که تضعیف سند همیشه به معنی تضعیف متن و مضمون روایت نیست. یعنی آنجایی که علامه مجلسی درباره سند حدیث مذکور در کافی شریف می گوید: ضعیف علی المشهور” به معنی ضعف همین سند مذکور در نظر مشهور است

جالب است که مخالف گمان کرده منظور علامه مجلسی از عبارت “ضعیف علی المشهور” ضعف واقعه رد الشمس در نظر مشهور است! درحالیکه مراد، ضعف این سند طبق نظر مشهور است. زیرا که در سند این روایت سهل بن زیاد واقع شده که طبق نظر مشهور علما ضعیف است درحالی که “سهل بن زیاد” نزد علامه مجلسی از ثقات است فلذا از منظر ایشان این سند هم صحیح است’ایشان در رجالشان میگویند:
[۸۸۳-سهل] بن زیاد; ض و عندی لا یضرّ ضعفه لکونه من مشایخ الإجازة;
الوجیزه فی الرجال -مجلسی ص91
ترجمه: سهل بن زیاد ضعیف است لکن نزد من ضعفش مهم نیست زیرا که از مشایخ الاجازه میباشد.

پس این حدیث وبا این سند نزد علامه مجلسی هم صحیح می باشد.

شهادت رقیه سلام الله علیه دردانه امام حسین علیه السلام تسلیت باد.

اینکه اجتماع به وسائل مختلف سمعی و بصری و لمسی موجبات هیجان غریزه را فراهم کند و آنگاه بخواهد با ارضاء، غریزه دیوانه شده را آرام کند میسر نخواهد شد. هرگز بدین وسیله نمی‌توان آرامش و رضایت ایجاد کرد، بلکه بر اضطراب و تلاطم و نارضایی غریزه با هزاران عوارض روانی و جنایات ناشی از آن افزوده می‌شود. تحریک و تهییج بی‌حساب غریزه جنسی عوارض وخیم دیگری نظیر بلوغ‌های زودرس و پیری و فرسودگی نیز دارد.

( استاد مطهری٬ مسئله حجاب، صفحه ۱۰۹)

در جریان مرحله سوم عملیات والفجر ۴ توفیقی دست داد تا در دره ی شیلر٬ میهمان حاجی بشویم. در چادر فرماندهی گردان، غیر از حاجی٬ حدود ده یا دوازده نفر دیگر از نیروها هم بودند از جمله برادر عزیزمان: مهدی ذاکری و حبیب الله خبازی. سه نفر بی سیم چی و چند نفر دیگر.

پس از صرف شام مختصری که عبارت بود از چند عدد گوجه فرنگی و سیب زمینی و چند قرص نان، بچه ها به رسم معمول، هر دو_ سه نفر شروع کردند به صحبت کردن با یکدیگر که یکباره حاجی از بچه ها خواست ساکت شوند. وقتی همگی ساکت شدیم. حاجی رو کرد به ما و پرسید: کی می داند معنی رکوع و سجود چیه؟

راستش در وهله اول از سؤال خیلی ساده و پیش پا افتاده، تعجب کردیم که چرا چنین سؤالی از سوی حاجی مطرح شده؟ اما بتدریج که جواب های مختلف بچه ها مطرح گردید و حاجی با همان زبان ساده و بی پیرایه خود، جوابها را تکمیل کرد و بحث را بر روی نماز متمرکز ساخت. تازه متوجه شدیم که تنها پاسخ ما مورد نظر نبوده٬ بلکه ایشان می خواسته بدین وسیله ما را از مباحث غیر ضروری و غیبت دیگران باز دارد و در عین حال٬ چیز جدیدی هم بما بیاموزد تا وقتمان به بطالت نگذرد. به عبارت دیگر٬ بدون این که بما مستقیمأ تذکر دهد که غیبت نکنید و از لحظه لحظه عمرتان در جهت آموزش و تعلیم و عبادت استفاده کنید. به شکلی ماهرانه٬ بحث جذابی را پیش کشید و بچه ها را به آن سو سوق داد که این٬ خود بهترین شیوه ی تربیتی است.

(شهید محمد طاهری/ گل اشک ص ۴۴)

 امام سجّاد عليه السلام : منافق نهى مى كند و خودنهى نمى پذيرد، به آنچه دستور مى دهد خودش عمل نمى كند، چون به نماز ايستد به چپ و راست مى نگرد، چون ركوع كند خود را به زمين اندازد، چون سجده كند [مانند پرندگان ]منقار به زمين زند و چون بنشيند نيم خيز نشيند ، چون شب شود با اينكه روزه نداشته است همه اش به فكر خوردن غذاست و در روز با آنكه شب زنده دارى نكرده است، همّ و غمش خفتن است. اگر سخنى (حديثى) به تو گويد، دروغ گويد و اگر به تو وعده اى دهد، خلف وعده كند و اگر به او اعتماد كنى و امانتى سپارى به تو خيانت كند و اگر با او مخالفت كنى، پشت سرت بدگويى كند

الأمالي للصدوق : 582 /۲ 80

روز سیزدهم محرم در کربلا چه گذشت؟

در کتاب بحار الانوار چنین آمده است:

در این روز زنان بنی اسد برای برداشتن آب راهی نهر فرات شده در کنار نهر فرات با پیکرهای بی جان کشته هایی مواجه شدند که گویی همین امروز جان باخته اند. زنان شیون کنان و گریان به عشیره خود بازگشتند.و به مردان شرح ماجرا دادند؛
مردان عشیره بنی اسد برای تدفین پیکر شهدای کربلا بپا خواسته و عزم خویش را جزم نمودند اما پیکر شهدا همگی ناشناس بر زمین افتاده اند!!
در این هنگام سواری از راه دور در حالی که اشک دیدگان و صورتش را فرا گرفته بود، به ایشان نزدیک شد. سوار خطاب به مردان بنی اسد چنین گفت: ای مردان بنی اسد من نام صاحب این پیکرها را می دانم. پس در کنار پیکر مطهر پدر بزرگوارش امام حسین علیه السلام قرار گرفته، آن بدن مطهر را در آغوش گرفته، به بوئیدن و بوسیدن آن بدن پاک مشغول شد و با پدر خویش به سخن گفتن پرداخت.سپس پیکر پدرش را به محل قبر منتقل و با کمی کنار زدن خاک، قبری آماده برای امام حسین علیه السلام پدیدارگشت. سپس وی بدن پدرش را به تنهائی و بدون کمک دیگران در مضجع شریفش قرار داد و خطاب به حاضران گفت: مرا در تدفین پدرم، کسی یاری می رساند. هنگامی که پدر را در قبر قرار داد، گونه های خویش را بر رگهای بریده پدر قرار داده و گفت: خوشا به زمینی که بدن پاک تو را در بر گرفته است. دنیا بعد از تو تاریک و آخرت به نور وجودت روشن خواهد شد. شب بعد از تو طولانی و اندوه بی پایان خواهد بود. سپس بر روی مضجع شریفش چنین نوشت: این قبر حسین بن علی ابیطالب علیه السلام است که او را تشنه و غریب کشتند!
وی سپس به سمت پیکر عمویش عباس علیه السلام رفته او را در آن حالت دردآوری که ملائک را اندوهگین و حور العین بهشت را گریان نمود، مشاهده نمود. بر رگهای بریده عمویش بوسه زده، خطاب به وی چنین گفت: دنیا بعد از تو عمو جان نابود باد ای قمر بنی هاشم، از من به تو ای شهید سلام. سپس پیکر عمویش را آنچنانکه پدر را به تنهائی به خاک سپرد، در درون مضجع شریفش قرار داد.

سپس به بنی اسد فرمان داد تا در دو محل قبر حفر نمایند تا در یکی از انها پیکر شهدای بنی هاشم و در دیگری پیکر اصحاب دفن گردد. پیکر حر بن یزید ریاحی را عشیره اش از محل کربلا به محل کنونی مدفن وی منتقل نموده و به خاک سپردند.
هنگامی که آن سواراز دفن پیکرهای شهدا فارغ شد، سوار بر اسب خویش شد و عزم رفتن نمود. در این هنگام مردان بنی اسد گرداگرد او جمع شده و مانع رفتن وی گردیده او را به ارواح کسانی که با دست خویش به خاک سپرده بود قسم دادند خود را معرفی کند. آن سوار در پاسخ فرمود: من حجت خدای متعال بر شمایم. من علی بن الحسین علیه السلام هستم. سپس به سمت کوفه روان شده و به اسرای کربلا در کوفه ملحق گردید.
در این اسارت ها جسارت های زیادی به امام سجاد و حضرت زینب شد . طوری که از حضرت سجاد پرسیدند کجا به شما خیلی سخت گذشت ؟ فرمود :
الشام ، الشام ، الشام …(امان از شام …)